धुक्यातली शाळा...

🖊️🖊️🖊️🖊️🖊️

       *धुक्यातली शाळा....*

          आज शनिवार नेहमी प्रमाणे सकाळची शाळा , लवकर उठून गॅलरीमध्ये जातोय तोच एक अद्भुत नजारा आज पाहायला मिळाला.  रोज समोर दिसणारी झाडे, सकाळचा तो निर्जन रस्ता त्या रस्त्यावरील खांबावर लावलेले ते दिवे आज दिसेनासे झाले होते. कारण आज त्यांना धुक्यानी स्वतःमध्ये सामावून घेतलं होतं. त्यानंतर  मनात तयार झालेल्या धुक्यातून फिरण्याच्या उत्कंठेपोटी लगबगीने आवरून गाडी घेऊन बाहेर पडलो. आजच्या या वातावरणाला बघून मी माझी नेहमीची वाट थोडी बदलून लांबचा रस्ता धरला  मोबाईल वरच्या खिशात ठेवला आणि रस्त्यावरून येताना निसर्गाच्या त्या अद्भुत सौंदर्याचा एक आणि एक क्षण मोबाईलच्या कॅमेऱ्यात टिपत नेहमी पेक्षा कासवाच्या गतीने शाळेत पोहचलो. येता येता वाटेवरचा तो नजारा पाहून एक छान चारोळी लक्षात आली

     *धुक्यातून मला दिसेना रस्ता*
     *थबकली या वाटेवर पावले* ।
     *इतक्यात सैरभैर सांभाळणारे*
    *काही वाटेकरू मला घावले* ।।

       शाळेत पोहोचल्यानंतर धुक्यातली शाळा पाहून पहाटेच्या थंडीसोबत पसरलेल्या धुक्याने एक अनामिक गारवा अंगाला झोम्बला आणि क्षणात अंगावर शहारे आले ..... शाळेची नव्याने झालेली रंग रंगोटी आज त्या धुक्यामध्ये उठून दिसत होती. असं वाटलं माझ्या शाळेचा तो नवा थाट पाहण्यासाठी जणू मेघ च आज या पृथ्वीतळावर उतरलेत. शाळेच्या मैदानाकडे पाहिलं आणि असं वाटलं जणू या हिवाळ्याच्या थंडीत धुक्याची चादर पांघरून घेतलीय या मैदानानं. सभोवताली डौलात उभ्या असलेल्या हिरव्यागार झाडांनी देखील आज आपली हिरवळ जणू बाजूलाच ठेवलीय असं वाटत होतं. त्या झाडांच्या पानावरुन तयार होऊन जमिनीवर पडणाऱ्या दवबिंदूंचा आवाज स्पष्ट कानावर येत होता. हात लावू त्या वस्तूवर दवबिंदू साठलेले होते. पाखरे देखील आज दव थेंब पिऊन एका वेगळ्याच उत्साहानं किलबिलाट करत होते.  माझ्यासोबत विद्यार्थी देखील त्या धुक्याचा आनंद लुटत होते.  मैदानातील खेळाच्या साहित्यावर तयार झालेले दवबिंदू काही मुले हाताच्या चिमटीत पकडण्याच्या प्रयत्नात ते देखील या सृष्टीशी एकरूप होत होते आणि जर एखादा थेंब हातात आलाच तर तो मित्राच्या अंगावर झाडायचा, काहीजण  लहान झाडांना हलवून त्यावरून पडणाऱ्या थेंबांचा मनमुराद आनंद लुटत होते. असा त्यांचा कार्यक्रम चालला होता. मुलांना सोडायला आलेले पालक देखील आज सेल्फी घ्यायच्या मोहतून सुटत नव्हते . ज्याच्या त्याच्या तोंडी फक्त धुक्याचाच विषय होता.
        अख्खं गाव आज धुक्याच्या लपेटीत बघून मनाला एक वेगळाच गारवा मिळाला होता. जो माझ्या डायरीत सोनेरी अक्षरांनी कोरून ठेवण्यासारखा होता.

आठवण.....

🖊️🖊️🖊️🖊️ 

         आठवण.....

              बरेचदा असं होतं की मनात बोलायचं खूप असतं पण त्यासाठी शब्दच सापडत नाहीत. बऱ्याच वेळा आपण काहीतरी पाहतो किंवा ऐकतो त्यावेळी मनात एक प्रकारचं वादळ तयार होतं. पण काही वेळानं पेल्यातलं वादळ जसं पेल्यातच शमतं तसं आपल्या मनातलं वादळ देखील मनातच शमतं…. काहीवेळा बरेच क्षण मनामध्ये येतात आणि तिथेच थांबून राहतात पण आज माझ्या डायरीमुळे आणि माझ्या ब्लॉगमुळे माझं आणि त्या क्षणांचं एक सुंदर नातं जडलंय जे मी शब्दांच्या रूपाने एक एक फुल गुंफून गजरा माळावा तसा शब्दांचा गजरा मी माळायचा प्रयत्न करतोय.  

          'आठवण' हा शब्दच हल्ली खूप आवडता झालाय. कुठेही ऎकायला येउदे किंवा वाचायला येउदे लगेच मनामध्ये एक वेगळया प्रकारचं विश्व बनायला सुरुवात होते. आणि त्या विश्वात आपण कधी भरकटुन जातो कळत नाही. आज शाळेत बसलो असता असंच काहीसं घडलं माझ्यासोबत, आणि त्या आठवणींच्या विश्वात आभाळातून पडणाऱ्या पावसाच्या सरींप्रमाणे एकामागून एक प्रसंग डोळ्यांसमोर येऊ लागले. आणि पुन्हा मला माझ्या डायरीच्या सोनेरी पानांकडे घेऊन गेले.

          शाळेत बसलो होतो समोर मैदानावर मुले खेळत होती. हर-तर्हेचे खेळ मला दिसत होते. त्यांच्याकडे बघत असताना मला माझ्या शाळेची आठवण झाली. माझी गावातील शाळा ….. जुन्या पध्दतीने बांधलेली कौलारू इमारत आज देखील माझ्यासारख्या असंख्य विद्यार्थ्यांवर केलेल्या संस्कारांची आणि उपकारांची जाणीव करून देत डौलात उभी आहे. तिथल्या बोलक्या भिंती आणि खांबावरचे पाढे कदाचितच कोणीतरी विसरलं असेल. बसायला बेंच नव्हते पण फरशीवर बसायला देखील तितकीच मजा यायची. आम्हाला हवी ती जागा पकडायला आम्ही शाळेचं कुलूप काढायलाच शाळेत असायचो. पण आठवत नाही की कधी पहिली जागा पकडली आम्ही. शाळेतली ती आमची गॅंग सकाळी एकदा एकत्र आलो की संध्याकाळी घरी जातानाच वेगळी व्हायची. लहानपण ही माणसाला मिळालेली एक दैवी देणगीच आहे, जी प्रत्येक व्यक्तीच्या स्मरणात कायमची मुरलेली असते. खरंच आहे लहान असताना आईच्या हाताची मिळालेली उशी आणि त्यातला जिव्हाळा मोठेपणी शोधून देखील सापडणार नाही. आत्ताच्या ब्लॅंकेट पेक्षा जास्त ऊब असलेली ती आईची कुशी……कशाची तरी भीती दाखवून खायला घातलेला तो पालेभाजीचा घास…. घरात न सांगता घेऊन खाल्लेले म्हातारीचे केस…..शाळेत बडबडगीते म्हणताना लावलेला सूर…...  वर्गात पाढे म्हणताना अचानक काढलेला मोठा आवाज आणि दिवसभरात मनाला पडलेले प्रश्न रात्री झोपताना आजोबांना विचारून त्यांनी दिलेल्या उत्तरांचा विचार करत झोपी जाणं…..ह्या गोष्टी आज सुद्धा मनाला वेड लावणारे आहेत, आणि मनात आणणारे आहेत की पुन्हा आपल्याला बालपणात जाता येईल का ?

         हा आयुष्यातला खरा सोनेरी काळ प्रत्येकाच्या जीवनाच्या डायरीत सोनेरी अक्षरांनी कोरून ठेवलेला असतो. आणि हे जेव्हा आठवेल तेव्हा नकळत चेहऱ्यावर हसू येत असतं हे नक्की……..🙏